บทที่ 22 เป็นของเธอคนเดียว

มองดูท่าทางของลลนา อนันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปารมีดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ "ประธาร เราควรเข้าไปแล้วค่ะ"

เธอมองไปที่ลลนาอย่างระมัดระวัง "พี่ลลนา ขอบคุณที่ส่งชุดให้หนูนะคะ ขอโทษที่หนูลืมไปว่าตอนนี้พี่เดินไม่สะดวก ให้พี่มาหาหนูแบบนี้ลำบากพี่จริงๆ"

เธอตั้งใจพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้ลลนาเข้าไปในห้องงานเลี้ยง

ลล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ